Núna þegar Reykjanesbær er kominn á sama stað og Álftanes var fyrir nokkrum mánuðum verður enn fróðlegra að bera saman fjölmiðlaumfjöllunina. Fá yfirvöld í þessu tiltekna sveitarfélagi virkilega að komast upp með það að kenna öllum öðrum en sjálfum sér um þau fjárhagsvandræði sem þau komu sér í?

Drjúgur hluti íslensku þjóðarinnar er sekur um þá sjálfsblekkingu sem kalla mætti „íslensku bjartsýnina“, þ.e. að hafa hunsað þann möguleika að kreppa gæti skollið á. Íslendingar sem heild, ekki aðeins bankarnir og fyrirtækin, skuldsettu sig úr hófi fram og eyddu um efni fram. Þess vegna er þjóðin nú bæði afar skuldug en býr líka mun ríkmannlegar en flestar aðrar þjóðir.

Skuggahlið stjórnmálanna er þegar metnaðurinn grípur fólk og verður jafnvel að ofmetnaði en um það fjallar einmitt bókin sem varð innblástur þessa pistils, In Sickness and in Power, eftir David Owen lækni og fv. stjórnmálaleiðtoga. Þar fjallar hann um svokallað ofmetnaðarheilkenni (hubris syndrome) sem hann hefur nefnt svo.