Dagbók óháðs þingmanns

Þriðjudagur, 2. mars. Eftir hádegi. Á móti kvótum - en engin er regla án undantekninga

Eftir menningarmálaogfábjánaumræðuna á Bylgjunni í morgun tóku þingstörfin við. Póstur og skjalalestur fram til 13.30 þegar þingfundur hófst.

Í dag fannst mér merkilegast að taka þátt í umræðu um lagafrumvarp um kynjakvóta í hlutafélögum - til þess að jafna hlut kvenna. Sem sé jafnréttismál.

Við fyrstu umræðu þegar þetta frumvarp sá fyrst dagsljósið var mér strax uppsigað við það og flutti ræðu um að ég væri á móti óþarfa regluverki og inngripi í líf fólks og fyrirtækja. Mér finnst að reglur eigi að vera sem fæstar, einfaldastar og skýrastar og virða beri rétt einstaklinga til að ráða yfir sínu eigin lífi án þess að fylgja í prinsípinum öðrum reglum en þeirri að gera ekki öðrum mein.

Mér finnst að við eigum að bæta þjóðfélagið svo að hegðun mannanna batni frekar en reyna að stjórna með lögum og tilskipunum. Til dæmis er það staðreynd að níutíu prósent þeirra sem hljóta fangelsisdóma hér á landi eru karlmenn. Þennan kynjamismun og ógæfu karlmanna væri ekki hægt að laga með því að fyrirskipa dómstólunum að dæma jafnmargar konur og karla til fangelsisvistar. Þetta þurfum við að laga með því að bæta það þjóðfélag þar sem alltof margir karlmenn lenda á glapstigum glæpa og vímuefnamisnotkunar.

Þegar leið á umræðuna fann ég betur að ég þyrfti að endurskoða fyrri afstöðu mína. Ekki síst fannst mér sá rökstuðningur vega þungt þegar Sigríður Ingibjörg Ingadóttir benti á að takmarkaður árangur næðist í baráttunni fyrir jafnrétti kynjanna ef sá árangur væri ekki studdur með lagasetningu.

Trúarbrögð eða pólitík?

Þetta var umhugsunarverð umræða en sjálfstæðiskonurnar Ragnheiður Elín Árnadóttir og Erla Ósk Ásgeirsdóttir varaþingmaður vörðu markaðsfrelsið með klóm og kjafti gegn þessari lagasetningu. Þær sögðust vera mjög jafnréttissinnaðar og fúsar til að halda fram hlut kvenna í þeirri baráttu, en þar virtist ganga of nærri þeirra viðkvæmu samvisku að rétta hlut kvenna með því að setja lög á þá sem stjórna fyrirtækjum. Þær eða allavega sú síðarnefnda vitnuðu þarna um einlæga trú sína á að markaðurinn muni sjálfkrafa leiða fram bestu lausnina, sem sagt að markaðslögmálin muni koma á jafnrétti og við manneskjurnar þurfum þar hvergi nærri að koma. 

Ég saup hveljur undir þessum lestri varaþingmannsins milli þess sem ég hugsaði til þess sem ég sagði um morguninn á Bylgjunni um útbreiðslu heimskunnar, en þrátt fyrir alvöru málsins gat ég ekki stillt mig um að skella upp úr þegar Erla Ósk kom upp í andsvar og talaði eins og þarna stæði prófessor Hannes Hólmsteinn í kvenmannsfötum. Það verður víst hver að hafa sína trú. Mikið vildi ég að ég gæti trúað á Guð af sömu einlægu og barnslegu sannfæringu og sumir Sjálfstæðismenn trúa á Markaðinn. Rétt eins og hér hafi aldrei orðið neitt hrun. Rétt eins og Markaðurinn þurfi ekki á leikreglum og eftirliti að halda. Hallelúja!

Tvær útvarpsstöðvar, Harmageddon og Útvarp Saga, báðu um viðtal símleiðis sem var auðsótt mál. Útvarpsfólkið vildi ræða nánar um “menningarmálaogfábjánaumræðuna” svo að ég endurtók lauslega það sem ég mundi af því sem ég hafði sagt á Bylgjunni um morguninn, því að eðli málsins samkvæmt þarf maður þegar maður lendir í kastljósi margra fjölmiðla að endurtaka sama hlutinn aftur og aftur. Reyndar sagði kvikmyndaleikstjórinn sálugi, Fassbinder, að hann kæmist gegnum fjölmiðlaviðtöl án þess að drepast úr leiðindum með því að gera sér það til afþreyingar að gefa aldrei sama svarið við sömu spurningunni hversu oft sem hún væri borin upp.

Haturspóstur úr myrkrinu

Þegar ég kom heim um kvöldið opnaði ég póstinn minn og sá að innan um 36 sendingar þá hafði ég fengið eitt hatursbréfið enn frá mér bláókunnugum manni sem heitir Halldór Halldórsson, Eyrarholti 5, Hafnarfirði, og sendir mér stundum haturspóst. Sem var svona að þessu sinni:

“Efni: Að óskaplega mikið gefnu tilefni

Það er sannarlega ástæða til að hrósa þér fyrir frammistöðuna á útvarpsstöðinn Bylgjunni í morgun, 2/3 2010.  Allt of oft verður óbreyttur neytandi eins og ég fyrir vonbrigðum, þegar ég sé pólítíkus þykjast vera eitthvað allt annað en ég veit að hann er.  Og allt of oft sé ég aðra óbreytta neytendur glepjast til að trúa því fyrirbæri sem er fyrir augum eða hlustum hverju sinni.

Í téðum útvarpsþætti var ekkert um að villast.  Þú komst til dyranna nákvæmlega eins og menn vita að þú ert klæddur; þröngsýnt og hrokafullt stertimenni með fullkomna fyrirlitningu á pöplinum sem ætti bara að þakka fyrir að fá að borga þér "heiðurs"laun listamanna frekar en að vera að hugsa um að éta og borga af lánunum sínum.

Halldór Halldórsson”

Og meira af myrkri ...

Auk þessarar án efa þörfu ádrepu fekk ég skeyti frá öðrum aðila af sama sauðahúsi. Það var svona:

“Sæll Þráinn.

Ég hlustaði á rökstuðning þinn fyrir listamannalaunum á Bylgjunni í morgun. Ég

verð að segja að annan eins dónaskap og hroka hef ég aldrei heyrt á minni

lífslöngu ævi. Að þú skulir voga þér að tala svona fyrir alþjóð og segja, beint

eða óbeint, að þeir sem telja listamannalaun sé tímaskekkja eða eigi ekki rétt

á sér, séu fábjánar. Að þú sem þingmaður skulir tala niður til þjóðarinnar með

þessum hætti er sorglegt og afskaplega dónalegt. Þú ert einn af örfáum

einstaklingum sem bera gríðarlega ábyrgð fyrir hönd þjóðarinnar sem þingmaður

og með svona framkomu kemur bersýnilega í ljós að þú ert óhæfur til þess.

Ég held að þú eigir að gera þér grein fyrir því að þú ert starfsmaður Alþingis

og fulltrúi þjóðarinnar og þú átt að koma fram af kurteisi og háttsemi en ekki

af hroka og dónaskap sem listamaður.

Ég skora á þig að biðja umsjónarmenn morgunþátts Bylgjunnar afsökunar og þann

stóra hlut þjóðarinnar sem þú kallaðir fábjána í beinni útsendingu ellegar að

segja af þér þingmennsku.

Virðingarfyllst, 

Konstantín Mikaelsson eða Fábjáni nr. 1”

Ég hef það fyrir sið að reyna að svara öllum netpósti sem mér berst svo fremi sem hann er sendur undir nafni og ekki fjölpóstur til margra viðtakenda, svo að ég svaraði um hæl:

“Sæll Konstantín.

Hafandi lesið skeytið frá þér sendi ég þér kveðju Guðs og mína og fullvissa þig um að mér finnst sá titill sem þú velur sjálfum þér vera vel við hæfi. Númer 1 er samt kannski dáldið hrokafullt.

Bestu kveðjur,

Þráinn Bertelsson”

Svo biðu mín líka nokkur skeyti frá fólki sem þakkaði mér fyrir það sem það hafði heyrt af svörum mínum og skoðunum á mikilvægi menningar og lista og ég las þau með gleði og þakklæti og þau styrktu mig í trúnni á að mannkynið á sér einhverja örlitla von í öllu myrkrinu sem umlýkur okkur.

Í háttinn með Hamsun

Hafandi farið yfir póstinn minn og lesið eitt og annað sem mér finnst ég þurfa að lesa vegna starfsins var kominn háttatími og ég fór og lagði mig og laugaði anda minn upp úr bókmenntum, nánar tiltekið “Men Livet lever” eftir Knut Hamsun sem var mikill meistari þótt hann, eins og flestar manneskjur, gerði sig sekan um að hegða sér eins og fábjáni og lenti í vondum félagsskap. Mér til skemmtunar er ég nú um stundir að lesa í heild allar skáldsögur Hamsuns á norsku í útgáfu Gyldendals frá árinu 1944 með stafsetningu þess tíma. Þau verk Hamsuns sem við eigum í íslenskum þýðingum er ég búinn að lesa. Núna er ég að sturta í mig þessum risa á frummálinu. Javel!

Miðvikudagur, 3. mars. Lúsahreinsun og sníkjudýr á íþróttahreyfingunni

Ég held að ég sé ekki sérlega hneykslunargjarn maður, en mér ofbauð frétt á dv.is í morgun um sukk á bruðl á vegum ÍSÍ - og það meðan ég er ennþá með æluna í hálsinum eftir klámsukk á vegum KSÍ sællar minningar sem formaðurinn reyndi svo að réttlæta og strauja yfir svo sem lengi verður í minnum haft KSÍ til álitshnekkis.

Í fréttinni segir m.a.: “Kostnaður ÍSÍ vegna vetrarólympíuleikanna í Kanada nemur 12 milljónum króna. Með fjórum keppendum þjóðarinnar ferðaðist þrettán manna fylgdarlið, þar af fjórir makar háttsettra einstaklinga íþróttahreyfinga sem gistu á fimm stjörnu hóteli. Keyptir voru gallar á allan hópinn fyrir ferðina... Sambandið greiðir fyrir fatnað, gistingu og uppihald allra, líka makanna fjögurra, fyrir utan Daníel en skíðasambandið greiðir fyrir hann kostnaðinn. Þegar ferðakostnaður er dreginn frá er reikningur ÍSÍ vegna leikanna tíu milljónir króna fyrir búnað, fatnað, gistingu og uppihald.

Auðvitað er sjálfsagt mál að styðja við íþróttir í landinu, en við eigum að sjá til þess að afætur éti ekki upp framlög sem eiga að fara til íþróttafólksins. Sjálfsagt er það þó erfitt verkefni að tína lýsnar af íþróttahreyfingunni því að sníkjudýr eru allra kvikinda lífseigust.

Vanmat á fjölda fábjána

Minn gamli lærimeistari Jónas Kristjánsson setur réttilega ofan í við mig á sínu víðlesna bloggi í dag fyrir að vanmeta gróflega fjölda fábjána í íslensku þjóðfélagi. Hann kemst svo að orði: 

“Þráinn Bertelsson vanmetur gróflega fjölda fávita á Íslandi. Erlendis kunna þeir að vera aðeins 5% af mannfjöldanum, en hér eru þeir margfalt fleiri. Kjósendur Sjálfstæðisflokksins einir sér eru yfir 30% allra landsmanna. Þeir, sem töldu hærri skatta óþarfa um áramótin eru 70%. Hvort tveggja er samkvæmt könnunum. Mér dettur í hug, að græðgisvæddir fávitar séu um 30% mannfjöldans og fávitar í afneitun séu önnur 30%. Til viðbótar koma svo ýmsar aðrar gerðir fávita, þannig að heildartalan fer í 80%, þegar allt er talið. Langt út af kortinu er að tala um, að bara 5% þjóðarinnar séu fávitar.”

Allt er þetta skarplega athugað hjá Jónasi og ég hef ekkert mér til afsökunar annað en að ég er sífellt að reyna að fara varlega með tölur.