Opið bréf til Álfheiðar Ingadóttur og Björns Zoëga
Kæri heilbrigðisráðherra og kæri forstjóri Landspítala.
Ég rita ykkur þetta bréf sem starfsmaður Landspítalans og sem íslenskur borgari sem lætur sig varða um örlög heilbrigðisþjónustunnar í landinu. Ég hef starfað við geðdeild á Kleppi öll mín fullorðinsár en fékk uppsagnarbréf nú á vordögum þegar deildinni minni, deild 14, var lokað. Þótt flest okkar, sem störfuðum á deildinni, höfum fengið tímabundna endurráðningu, og þótt sjúklingarnir okkar hafi ennþá þak yfir höfuðið, leyfi ég mér að segja að við séum öll sár vegna þess hvernig staðið var að lokuninni. Niðurskurður er kominn niður fyrir sársaukamörk. Hér á eftir fara því tvær tillögur um rekstur Landspítalans. Ég held að með þeim mætti hlífa heilbrigðiskerfinu, bæði í lengd og bráð, þar með töldum þeim sem nota það og þeim sem starfa við það.
Skerum niður einkarekstur
Í fyrsta lagi legg ég til að Landspítalinn dragi verulega úr aðkeyptri þjónustu frá einkaaðilum. Sem dæmi má nefna aðkeypta ræstingaþjónustu, akstur, kaup á lyfjum og öðrum hjúkrunargögnum frá heildsölum og rekstur mötuneyta. Einkafyrirtæki sem Landspítalinn á nú viðskipti við eru flest rekin í gróðaskyni og til þess að skila hagnaði. Öll vara og þjónusta sem er aðkeypt hlýtur að vera dýrari sem nemur hagnaði viðkomandi fyrirtækis. Ef Landspítalinn færi aftur að sjá sjálfur um ræstingar, ef hann færi sjálfur að flytja inn (jafnvel framleiða) hjúkrunargögn o.s.frv. má spara það sem milliliðurinn kostar. Það er engin ástæða til að gúmmíhanskaheildsalar séu á framfæri skattgreiðenda nú á þessum síðustu og verstu tímum. Mér segir svo hugur að sömu nálgun megi líka beita á einhverja aðkeypta sérfræðiþjónustu lækna og annarra heilbrigðisstarfsmanna. Hlutverk heilbrigðiskerfisins er að veita heilbrigðisþjónustu, ekki að vera féþúfa fyrir bissnessmenn.
Nýbyggingar og rekstur hins gamla
Bygging nýs háskólasjúkrahúss skýtur skökku við þegar erfitt er að reka það sem fyrir er. Skrítnari er þó fjármögnun verkefnisins, að lífeyrissjóðirnir reisi nýja sjúkrahúsið og leigi það svo ríkinu áratugi fram í tímann. Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn vill víst ekki að ríkið skuldsetji sig meira en orðið er. En hvað á að kalla það annað en skuldsetningu, að skuldbinda sig til áratuga? Svona bókhaldstrix eiga ekki heima í opinberum rekstri. En gott og vel, ef það á að nota lífeyrissjóðina á annað borð, þá legg ég til að þeir verði notaðir til að fjármagna sjálfan reksturinn. Sá sem getur fjármagnað steinsteypu hlýtur að geta fjármagnað laun, lyf og annað sem þarf í umönnun, ekki satt? Ég legg til að sett verði lög sem skyldi lífeyrissjóðina til að kaupa ríkisskuldabréf, og það fé sem þannig losnar verði notað til að borga rekstur Landspítalans, og fleira í heilbrigðiskerfinu, að minnsta kosti í gegnum kreppuna.
Nú ríður á, sem aldrei fyrr, að verja heilbrigðiskerfið okkar, eins og aðra innviði velferðarþjóðfélagsins, fyrir boðaföllum kreppunnar og fyrir ásókn peningaafla. Við eigum það skilið.
Vésteinn Valgarðsson
Skrifa athugasemd