Nornin á háaloftinu
Ég er norn. Ein af þessum ljótu, grettu nornum sem eiga kústskaft á háaloftinu og sem breytast í uglur að næturþeli og í varúlfa á fullu tungli. Börn fara að gráta þegar þau sjá mig og hundar ýlfra og fela sig bak við næsta ljósastaur. Ég er ógnun við feðraveldið, samfélagið og yfirstéttina. Ég er það hræðilegasta af öllu hræðilegu: Ég er kona sem skrifa.
Konur sem skrifa hafa ætíð verið eitt það versta af öllu því skuggalegasta sem til er í veröldinni. Á 19.öldinni skrifuðu flestar konur undir dulnefni og þær völdu sér meira að segja karlmannsnöfn til að hylja grunsamlegar slóðir sínar. Konur sem skrifa hafa iðulega verið á jaðrinum, bæði samfélagslega og andlega. Þær hafa verið sagðar vera nornir, vitskertar eða lauslátar, ókvenlegar með skegg, eða fjandsamlegar bæði körlum og börnum. Fræg var skríbentinn, kommúnistinn og byltingarsinninn Alexandra Kollontai sem yfirgaf mann og sex börn til að lifa sínu eigin lífi væntanlega sem norn. Að sjálfsögðu hlaut hún algjöra fordæmingu umheimsins fyrir að svíkja móðurástina. Ekki furða að Bulgakov skuli fjalla um hinar hættulegu kvenfrjálsu nornir í bók sinni Meistarinn og Margarita, þar sem sjálfur skrattinn kemur til Moskvu og breytir ófrjálsum eiginkonum í frjálsar nornir. Þetta er auðvitað stórhættuleg þróun eins og allt annað sem kemur frá Rússlandi.
Og eins og allar ekta nornir á ég kött. Kötturinn minn er meira að segja endurholdgaður Búddamunkur í kattargervi og á rætur sínar að rekja til Búrma eða Myanmar. Munkarnir í Búrma trúa því að þeir endurholdgist og lifi einu lífi sem birman kettir áður en þeir fara inn í algleymisástandið nirvana. Enda er kötturinn afskaplega búddískur og virðist vita sínu viti. Að minnsta kosti fer hann algjörlega sínar eigin leiðir.
En konur sem skrifa geta ekki haft neitt gott í hyggju. Þær hljóta að meina eitthvað sérstakt með þessu pári sínu. Þær hljóta að vilja eitthvað upp á dekk. Svosem eins og að verða eitthvað sérstakt í framtíðinni af því að það er svo skrýtið og skondið að lifa í nútíðinni. Það er óhugsandi að kona skrifi bara til þess að skrifa. Konur skrifa hreinlega ekki af ánægjunni einni saman. Kona sem skrifar hlýtur að vera eitthvað veik eða ganga með einhverja stórmennskudrauma í maganum. Nema hún sé náttúrulega lesbísk norn, sem er ennþá hættulegra fyrir feðraveldið. Eina leiðin til að lækna konu sem skrifar, er að láta hana eignast nógu mörg börn á sem skemmstum tíma, þannig að hún komist einfaldlega ekki að skrifborðinu, standi föst á bak við eldavélina og missi allan áhuga á þjóðfélagsmálum og heimsbókmenntum. Þá kannski læknast hún af nornaeðlinu og breytist í eðlilega húsmóður.
Það er semsagt til von fyrir allar nornir heimsins. Þær geta aðlagast og orðið normal, en bara ef þær hætta að skrifa.