Er nauðsynlegt að skjóta þá?
Þrjátíu og sex þingmenn hafa lýst yfir stuðningi við auknar hvalveiðiheimildir sem fyrrum sjávarútvegsráðherra gaf út, korteri áður en hann skilaði ráðuneytislyklunum.
Og nú kynni enhver að spyrja: „Er það ekki í lagi?“
-Jú, ef þjóðina þjóðina skorti kjötmeti. Ef einhver vildi kaupa kjötið og við fengjum fullt af gjaldeyri fyrir útflutninginn. Ef alþjóðasamfélaginu væri sama. En það er ekki þannig.
Persónulega hef ég ekkert á móti því að hvalur sé veiddur. Mér finnst hvalkjöt fínt og ef fólk borðar hold á annað borð sé ég ekki hvers vegna hvalir eigi að vera undanskildir. Nema vegna þess að þjóðunum í kringum okkur finnst það hræðilegt. Af því að það skiptir vinaþjóðir okkar miklu máli að við veiðum ekki hval og okkur eiginlega engu máli, þá eigum við að sleppa því. Íslendingar voru bærilega mettir þessi ár sem hvalveiðar voru bannaðar og þess vegna er bjánalegt að gefa skít í alþjóðlegar samþykktir núna og veiða hval. Alþjóðlegt samstarf virkar ekki þannig að við séum með þegar okkur hentar en annars ekki.
Þegar öllu er á botninn hvolft snúast hvalveiðar hvorki um tóma maga né auknar gjaldeyristekjur. Hvalveiðar snúast um misskilið stolt þeirra sem þola ekki að vera sagt fyrir verkum. Þær snúast um afdankaða þjóðernisímynd þeirra sem hlusta sko ekki á neitt helvítis tilfinningavæl í útlendingum. Hvalveiðar snúast um löngu úreltar karlmennskuhugmyndir þeirra sem halda að karlmennskan felist í því að veiða þau dýr sem manni sýnist þegar manni sýnist.
Eigum við ekki nóg með önnur vandamál þó að við förum ekki að bæta þessu ofaná?
Athugasemdir (3)
-
Jón Daníelsson skrifar:
Mér hefur þótt umræðan um hvalveiðar heldur þröng. Hún snýst einkum um mögulega markaði fyrir hvalaafurðir og hvort hagnaður eða tap sé af veiðunum og svo að hinu leytinu hvort drápsaðferðirnar séu ómannúðlegar, eða jafnvel að hvalir séu svo undursamlegar skepnur að þær eigi að fá að lifa í friði.
Það leikur í sjálfu sér enginn vafi á því að stofnar sumra tegunda í námunda við Ísland eru miklu stærri en svo þeir séu í minnstu útrýmingarhættu þótt þessir hvalir séu veiddir. Og þess heyrist afar sjaldan getið að hvalirnir éta gríðarlegt magn annarra lífvera í sjónum og taka raunar fæðu sína mjög víða úr fæðukeðjunni. Það liggur í augum uppi að þorskur, síld og loðna sem hvalirnir éta, verða ekki að afla íslenskra fiskiskipa og því má segja að óhóflega stórir hvalastofnar svipti okkur miklum útflutningsverðmætum. Höfum svo til viðbótar í huga að hvalirnir éta líka fæðu frá þessum tegundum. Þannig draga hvalirnir úr stofnstærð helstu nytjafiska okkar bæði beint og óbeint.
Ég ætla að láta sérfræðingum eftir að áætla þessi heildaráhrif, á nytjastofnana og meta þau til peninga, en mér þykir satt að segja ekki ólíklegt að frá þjóðhagslegu sjónarmiði gætu hvalveiðar margborgað sig, jafnvel þótt þeim sjálfum fylgdi aðeins kostnaður, en ekki fengist krónuvirði fyrir afurðirnar.
Fólk sveltur víða í þessum heimi. Margir svelta í hel, en aðrir búa meira eða minna við vannæringu alla ævi. Í löndum á borð við Kína og Indland, þar sem lífskjör fara batnandi, er fólk farið að vilja veita sér dálítinn kjötbita með hrísgrjónunum annað veifið. Við slíkar aðstæður finnst mér hálf sérkennilegt að horfa upp á þetta "ósnertanlega" kjötforðabúr í höfunum.
Hitt er svo allt annað mál, að vel má vera að andstaða hinna forríku þjóða í kringum okkur, geri okkur ókleift að stunda hvalveiðar. Þá eigum við auðvitað ekki margra kosta völ. En þá reikna ég með að við þurfum líka að sætta okkur við síminnkandi sjávarafla, eftir því sem hvölunum fjölgar.
Mér finnst samt óþarfi að gefast upp fyrirfram.
-
Pétur skrifar:
Ég er ansi hræddur um að "hinar forríku þjóðir í kring um okkur" verði ekki mjög ríkar mikið lengur, og þær verði þá jafnvel fegnar að fá svolítinn hollan hvalkjötsbita á viðráðanlegu verði.
Pétur -
bpm skrifar:
hvalur er hluti af hlekk í keðju við þjóðin hinn hlutinn ekki hægt að stækka hlekkin hann verður að vera í réttri stærð annar verður að minka á kostnað hins hlutans.svona er vistvæn veiði í hnotskurn .
Skrifa athugasemd