Er nauðsynlegt að skjóta þá?
Þrjátíu og sex þingmenn hafa lýst yfir stuðningi við auknar hvalveiðiheimildir sem fyrrum sjávarútvegsráðherra gaf út, korteri áður en hann skilaði ráðuneytislyklunum.
Og nú kynni enhver að spyrja: „Er það ekki í lagi?“
-Jú, ef þjóðina þjóðina skorti kjötmeti. Ef einhver vildi kaupa kjötið og við fengjum fullt af gjaldeyri fyrir útflutninginn. Ef alþjóðasamfélaginu væri sama. En það er ekki þannig.
Persónulega hef ég ekkert á móti því að hvalur sé veiddur. Mér finnst hvalkjöt fínt og ef fólk borðar hold á annað borð sé ég ekki hvers vegna hvalir eigi að vera undanskildir. Nema vegna þess að þjóðunum í kringum okkur finnst það hræðilegt. Af því að það skiptir vinaþjóðir okkar miklu máli að við veiðum ekki hval og okkur eiginlega engu máli, þá eigum við að sleppa því. Íslendingar voru bærilega mettir þessi ár sem hvalveiðar voru bannaðar og þess vegna er bjánalegt að gefa skít í alþjóðlegar samþykktir núna og veiða hval. Alþjóðlegt samstarf virkar ekki þannig að við séum með þegar okkur hentar en annars ekki.
Þegar öllu er á botninn hvolft snúast hvalveiðar hvorki um tóma maga né auknar gjaldeyristekjur. Hvalveiðar snúast um misskilið stolt þeirra sem þola ekki að vera sagt fyrir verkum. Þær snúast um afdankaða þjóðernisímynd þeirra sem hlusta sko ekki á neitt helvítis tilfinningavæl í útlendingum. Hvalveiðar snúast um löngu úreltar karlmennskuhugmyndir þeirra sem halda að karlmennskan felist í því að veiða þau dýr sem manni sýnist þegar manni sýnist.
Eigum við ekki nóg með önnur vandamál þó að við förum ekki að bæta þessu ofaná?