Umræðan úti í móa
Þeir sem urðu vitni að hinni merkilegu samkomu Sjálfstæðismanna sem kölluð er Landsfundur s.l. vor áttuðu sig á því að á stundum fer þar fram sefjun líkust því sem algeng er á samkomum trúvitfirringa í Ameríku. Sefjun þessi náði hámarki þegar upp reis fallinn foringi, sem burtrekinn úr Seðlabanka eftir að hafa sett hann á hausinn, líkti atvinnumissi sínum við krossfestingu. Þessi foringi fékk mikið klapp og fliss frá söfnuðinum og ljóst var að ekki mátti hann standa lengi úti í kuldanum og því þyrfti að finna honum djobb í hvelli.
Það var auðvitað gert og maðurinn sem alltaf hafði notað fjölmiðla til áróðurs var gerður að ritstjóra! Þegar talað er um áróður er hér auðvitað átt við þá iðju að viljandi, ítrekað og kerfisbundið er reynt að breyta eða festa í sessi viðhorf, skoðanir og/eða hegðun hjá tilteknum hópum án þess að þeir sem sjá eða heyra áróðurinn geri sér endilega grein fyrir því eða óski þess. Í þessari skilgreiningu felst að markmið áróðurs næst aðeins þegar honum er beitt yfir langt skeið. Þessi áróður tók meðal annars til þess að haldið hefur verið fram árum saman að einkavæðing bankanna hhafi skapað auðlegð og að fjármála- og atvinnulífið á Íslandi stæði hér styrkum fótum. Þessir áróðursmeistarar halda einnig fram þeirri bábilju að kvótakerfið hafi skapað hagsæld í íslenskum sjávarútvegi og því beri að verja það með öllum tiltækum ráðum þó slík vörn komi niður á byggðum landsins og íslenskum neytendum.
Nú hefur þessi söfnuður Úti í Móa það að markmiði að samþætta baráttuna gegn náttúru landsins og að reyna að koma öllum almannagæðum í eigu erlendra auðhringa hið fyrsta. Þetta hljómar auðvitað óskaplega, en hvernig má annars skilja baráttu Morgunblaðsins, sem hér er farið að hegða sér eins og söfnuðurinn Sacra Congregatio de Propaganda Fide, fyrir stóriðju í Helguvík þrátt fyrir að öll okkar þekking á hagfræði hljóti að vara við slíkum áformum?
Á það hefur verið bent að ekki er til orka til þessarar álbræðslu nema að teknir verði frá allir bestu virkjanakostir á Suðvesturlandi og þótt víðar væri leitað. Hvað á þá að verða eftir handa komandi kynslóðum? Til þess að koma auðlindunum undir erlend stórfyritæki grípa þessir áróðursmeistarar til þess gamalkunna bragðs í áróðrinum að höfða til tilfinninga og stundarfróunar. Þannig er verið að gera því skóna að hið eina sem geti bjargað atvinnulífi á suðurnesjum, en þar hefur einum flokksbróður ritstjóranna tekist að setja stærsta bæjarfélagið á hausinn og í gjörgæslu félagsmálaráðuneytisins, sé álbræðsla. Nú skal í þessu sambandi benda á tvennt: Í álbræðslu á Íslandi vinna 1385 manns eða 0,8% vinnandi manna. Hvernig má það vera að slíkur atvinnurekstur eigi eftir að lyfta mannlífinu upp úr atvinnuleysi? Hér er sem sagt verið að halda fram þeirri trúarsetningu, gegn alþekktum staðreyndum úr þjóðarbúskapnum að enginn geti lifað mannsæmandi lífi í þessu landi nema þjóðin sé gerð að verkamönnum erlendra stórfyrirtækja. Ekki hefur þó verið sýnt fram á að það fé sem flýtur til ríkissjóðs frá erlendum stóriðjufyrirtækjum sé meiriháttar búbót og þjóðartekjur okkar af álbræðslunni eru ekki aðrar en daglaun verkamanna sem þar vinna.
Hver, annar en ritstjóri Morgunblaðisins, getur haldið því fram að lífsskilyrði séu betri og hagur manna þar sem stóriðjuverkalýður býr, heldur en annars staðar þar sem menn eru stóriðjulausir?
Af því að áróðursmeistarinn þykist vera að berjast fyrir yfirráðum Íslendinga yfir auðlindum sjávar, hvernig væri þá að þetta andlega skilgetna afkvæmi Tatchers og Regans, myndi nú segja okkur hvernig sú hugmyndafræði samrýmist því að selja frá framtíðarnýtingarétt á orkuauðlindum til erlendra stórfyrirtækja undir kostnaðarverði? Er honum ekki nóg að rentan af sjávarútveginum fari til þess að borga erlendum bönkum af lánum sem tekin voru til hlutabréfabrasks?
Ef menn vilja skoða hvað álvers- og virkjanaframkvæmdir þýða fyrir mannlíf og þjóðhagsreikninga þarf ekki annað en að líta til niðurstöðu af síðustu framkvæmdum á Austurlandi. Hvort ætli íslensk þjóð sé nú betur eða verr sett eftir slíkar framkvæmdir?
Þeir sem vilja fjalla vitrænt um hagfræðilegar afleiðingar stóriðjuframkvæmda vita að það er auðvitað ekki hægt meðan upplýsingum um orkuverð til stóriðju er farið eins og mannsmorð. Hvaða hagsmuni er verið að verja þar?
Og nú á að ljúga sig frá afglöpunum með gengdarlausum þvættingi um að þeir sem vilja að málin séu könnuð ofan í kjölinn og að farið sé að lögum við ákvarðanir um framkvæmdir séu á móti nýsköpun! Hvaða nýsköpun felst í því að gera sömu mistökin æ ofan í æ? Þetta eru ranghugmyndir, en um þær segir geðlæknisfræðin að þar séu hugmyndir eða skoðanir sem hinn sjúki er sannfærður um að séu réttar, óháð öllum andstæðum röksemdum og staðreyndum og langt í frá að vera í samræmi við menntun eða menningarlegan bakgrunn.