Við treystum á fyrirsjáanleikann
Góður vinur minn sagði við mig eitt sinn: er hversdagsleikinn ekki bara bestur? Við vöknum á morgnanna og teljum fyrirsjáanleikann sjálfsagðan. Það er eðlilegur hluti af lífi okkar að vakna upp í hlýju húsnæði, að fara með börnin á leikskólann eða senda þau af stað í grunnskólann. Við gerum ráð fyrir að það sé til vatn í kaffið, að við getum hoppað í strætó eða að við komumst leiðar okkar um borgina án vandræða.
Þessi fyrirsjáanleiki hefur verið til staðar í áratugi og við lærðum að treysta á hann. Við lærðum að treysta þeim sem falið var að sjá um að viðhalda fyrirsjáanleikanum og byggja upp grunnstoðir samfélagsins. Í dag er þessi fyrirsjáanleiki horfinn. Óvissan hefur tekið við og traustið hefur látið á sjá. Þeir sem áttu að tryggja grunnstoðir samfélagsins brugðust.
Framundan eru ár sem munu einkennast af því að það sem við höfum talið sjálfsagt verður ekki lengur sjálfsagt. Fjárhagsstaða ríkis og bæja gerir það að verkum að skera þarf niður þjónustu og framkvæmdir. Ýmsar spurningar eru nagandi. Hverjir munu fara með völd? Hvaða stefna verður tekinn í niðurskurði? Mun hagkvæmni og fagleg vinnubrögð ráða ferðinni eða mun ástandið vera notað til þess að fóðra gróðahyggjuna?
Pólitískar ráðningar, vafasamir styrkir til stjórnmálamanna borgarinnar frá verktökum og sjálftaka af ýmsum toga hefur verið hið viðtekna. Þetta hefur haft í för með sér óreiðu í skipulagsmálum auk þess sem pólitískar ráðningar vekja ávallt upp spurningar um hæfni þeirra sem ráðnir eru til starfa. Hegðun stjórnmálamanna hefur gjaldfellt stjórnmálin. Afleiðingarnar blasa við. Skipulagsóreiða; draugahverfi sem fjármögnuð eru með almannafé, draugakastalar, sár eftir byggingarverktaka sem seint munu gróa. Nú er grunnskólinn í hættu. Í grunnskólanum er vaxtarsprotinn að framtíðarsamfélaginu. Starfsemi grunnskólans er viðkvæm og lítið má út af bera til þess að viðvarandi vandamál skapist. Skjólstæðingar grunnskólans hafa ekki háværa rödd í samfélaginu og eru því gjarnan hunsaðir af stjórnmálamönnum.
Það hefur loðað við manninn að hann skilgreinir vandamál með tilliti til þeirra lausna sem hann vill sjá. Það t.d. ekki ólíklegt að sjálfstæðismenn og framsóknarmenn munu telja að höfuðvandinn sé að grunnstoðirnar séu í eigu almennings og það því þurfi að einkavæða þær eða selja þær erlendum fjárfestum. Kannski dettur einhverjum í hug að móta grunnskólann að Bónus-fyrirmynd en að til verði síðan sérstakir Hagkaups-grunnskólar fyrir þá sem hafa efni á því að greiða fyrir betri menntun barna sinna.
Við lifum á tímum sem kalla á að við hugum að því hvernig mótun samfélagsins á sér stað og hverra hagsmuna er verið að gæta í stjórnsýslunni.
Jakobína Ingunn Ólafsdóttir
Höfundur er í framboði í forvali VG
Skrifa athugasemd