Fjarstýrt stríð
Bíórýni 3.5 / 5Body of Lies
Leikstjóri: Ridley Scott
Aðalleikarar: Leonardo DiCaprio, Russell Crowe, Mark Strong og Golshifteh Farahani
„Veistu hvað, ég ER að hugsa skýrt, ólíkt þér – þú getur það ekki því ert milljón andskotans kílómetra í burtu.“
Milljón andskotans kílómetra frá vígvellinum, frá Mið-Austurlöndum. Svona líkur einu samtali þeirra Roger Ferris og Ed Hoffman í Body of Lies, en þegar hér er komið sögu er Ferris (DiCaprio) búinn að fá sig fullsaddann af afskaplega misvitrum afskiptum yfirmanns síns, Hoffman (Crowe), sem situr í höfuðstöðvum CIA í Langley og hefur enga raunverulega tilfinningu fyrir eðli þess starfs sem Ferris er að vinna á vettvangi.
Þeir félagar eiga að heita samherjar í hinu svokallaða stríði Bandaríkjastjórnar við hryðjuverkamenn, en þó stríða þeir sífellt og hafa hvorn annan ávallt á hornum sér. Það hefur í raun lítið með lífsskoðanir eða mannkosti að gera, munurinn er einfaldlega sá að Ferris er á staðnum en Hoffman reynir að fjarstýra baráttunni frá Langley. Það sem virðist besta hugmyndin úr fjarlægð er iðullega sú sísta þegar nær er komið.
Vissulega má einnig taka þann pól í hæðina að báðar aðferðirnar séu slæmar, að þetta stríð sé og hafi verið til óþurftar frá upphafi – en það er önnur bíómynd. Þessi fjallar um stríð sem er til staðar, hvað sem okkur kann að finnast um það, og hvað Bandaríkjamenn eru að gera rangt í því stríði. Hversu illa þeir rata um í öðrum menningarheimum, öðrum hugsunarhætti.
Á veggspjaldi myndarinnar blasa vitaskuld við flennistór nöfn stórleikaranna tveggja, Crowe og DiCaprio, og maður býst því við hefðbundnum typpaslag þeirra á milli. Og hann fer vissulega fram og þar hefur DiCaprio klárlega betur. Crowe hefur ekki fitað sig nóg til þess að endurtaka sitt langbesta hlutverk (sem uppljóstrarinn íturvaxni í The Insider) en DiCaprio er hins vegar sífellt að sanna sig sem einn traustasti leikari Hollywood. Það hefur ræst sem mann grunaði alltaf, að hann myndi líta út fyrir að vera átján ára langt fram á fertugsaldur, en hann nær að leika sig frá barnsandlitinu sem honum var áskapað og þótt hann hafi oft verið betri en hér gerir hann allt vel.
Hins vegar er myndinni gjörsamlega stolið af þeim kumpánum Crowe og DiCaprio af lítt þekktum leikara, Mark Strong, sem leikur Hani Salaam, yfirmann leyniþjónustu Jórdaníu. Þessi ástralsk-ítalsk ættaði Breti leikur araba alveg hreint ágætlega (rétt eins og hann gerði í Syriana) enda persónan í raun alþjóðlegt kvikindi sem maður hefur á tilfinningunni að tali öll þau tungumál sem hann þarf reiprennandi. Hann skapar hér margbrotna persónu sem er ýmist séntilmaður fram í fingurgóma, kaldrifjaður fantur eða einlægur bandamaður – og maður fær seint að vita hver er hinn raunverulegi Hani Salaam. Eins sýnir Golshifteh Farahani fínan leik sem Aisha, hjúkrunarkonan sem Ferris fellur fyrir. Hún fullkomnar í raun þessi fjögur stig nándar sem birtast í myndinni – hún er fulltrúi almúgans, fólkinu sem byggir þessi lönd á meðan Hani er fulltrúi yfirboðara þeirra, heimamaður með sterk tengsl við vestrið. Ferris er aðkomumaðurinn sem aðlagast (upp að einhverju marki) og svo er það Hoffman og ýmsir skuggalegir hryðjuverkamenn sem eiga ekkert sameiginlegt annað en fjarlægðina við hinn meinta óvin. Því í þessu stríði gerir fjarlægðin fjöllin blá og mennina vonda, án mannanna á fjarstýringunni væri sjálfsagt ekkert stríð.
Skrifa athugasemd