Hryllilega, ógeðslega fyndin!
Drag Me to Hell
Leikstjóri: Sam Raimi
Aðalhlutverk: Alison Lohman, Justin Long, Lorna Raver
Eftir að hafa eytt mestallri öldinni í að gera myndir um Köngulóarmanninn sækir Sam Raimi aftur í ræturnar og er hérna kominn með sína fyrstu hryllingsmynd síðan hann gerði The Gift fyrir hartnær áratug. Ekki nóg með það, heldur má mögulega kalla þetta hans bestu mynd í eina tvo áratugi. Hún veitir allavega Darkman harða samkeppni um titilinn „Besta mynd Sam Raimi,“ þótt Spider-Man 2 sé ekki langt undan.
Í stuttu máli segir myndin frá ungri stúlku sem kýs að taka frama sinn fram yfir það að vera góð manneskja. Það hefði hún betur látið ógert þar sem hún fær yfir sig bölvun sem mun senda hana beint til heljar innan þriggja daga. Því verður hún að taka á stóra sínum til að koma í veg fyrir að það gerist.
Plottið er einfalt og myndin er hvorki ýkja djúp né merkileg. Hún er einfaldlega mjög áhrifarík og tekst mjög vel það sem hún ætlar sér: Að hræða mann og fá mann til að hlæja inn á milli. Myndinni tekst jafnvel oft að vera í senn fyndin og hræðileg, sem er ekki svo auðvelt. Sam Raimi er í raun að gera hérna það sem hann ætlaði sér með Evil Dead myndunum en í þetta skiptið er hann með nóg af peningum, alvöru leikara og áratuga reynslu að baki. Niðurstaðan er fáránlega skemmtileg mynd.
Trikkið við að gera mynd sem virkar sem gamanmynd og hryllingsmynd í senn er í fyrsta lagi hvaða línu skuli feta. Þessi mynd bendir til að málið sé einfaldlega að ganga nógu andskoti langt. Hún er það fáránleg að það er ekki annað hægt en að hlæja. En um leið er hún það vel uppbyggð að hún nær að byggja upp sæmilega spennu og hroll. Tónlistin, myndatakan og klippingin eru öll til fyrirmyndar og leggjast á eitt að skapa mjög hrollvekjandi stemmningu. Þetta er í raun bara frekar basic bregðumynd að vissu leyti. Sem þarf alls ekki að vera slæmt, það er alltaf svolítið hressandi að láta sér bregða.
Það er hægt að líta á að þessi mynd sé einhvers konar ádeila á kapítalisma. Aðalhetjan tekur framann fram yfir góðmennsku og er refsað fyrir vikið. En þetta ristir ekkert dýpra en það. Myndin er bara gott dæmi um það að mynd þarf ekki að vera djúp eða merkileg til að vera góð, hún þarf bara að gera það sem hún á að gera: Að skemmta áhorfandanum með því að láta honum bregða og hlæja til skiptis, sem er því miður allt of sjaldgæft.
Atli Sigurjónsson