Segðu mömmu að ég sakni Andra
Bókarýni – 2,5 / 5
Segðu mömmu að mér líði vel
Höfundur: Guðmundur Andri Thorsson
Útgefandi: JPV útgáfa
Einu sinni var Guðmundur Andri Thorsson uppáhaldsrithöfundurinn minn íslenskur. Á meðan íslenskukennarar menntaskólans fóðruðu mann á löggiltum Kiljani, Þórbergi og Njálu þá uppgötvaði ég hvað skáldskapurinn getur verið mikill og splunkunýr galdur í Minni kátu angist og Íslenska draumnum. Þessar las ég báðar nokkru eftir að þær komu út og því var Íslandsförin fyrsta skáldsaga Guðmundar Andra sem ég gat pantað mér í jólagjöf. En ég varð fyrir vonbrigðum – og hef því miður haldið áfram að verða fyrir vonbrigðum síðan.
Hann tók vissulega stórt skref fram á við aftur með Náðarkrafti þótt ekki næði hún að fanga kraft fyrstu bókanna en hann tekur hálft skref aftur á bak með nýju skáldsögunni, Segðu mömmu að mér líði vel. Þetta eru margar ástarsögur í einni sem allar hverfast á einhvern hátt um aðalpersónuna Einar, hans eigin ástarsögur og ástarsögur föður hans, en einnig sögur af ást foreldra og barna og jafnvel manns og hunds. En stærsti galli sögunnar er að þessi aðalpersóna er, frómt frá sagt, frekar leiðinleg. Vísitölumanneskja sem hefur helst þá sérstöðu að búa heima hjá öldruðum föður sínum og einhvern veginn tekst Guðmundi Andra aldrei að gæða persónuna raunverulegu lífi. Aðrar persónur eru flestar töluvert betur heppnaðar, það er eins og sömu lögmál gildi í sambandi höfundar og persóna og gildir í samskiptum feðganna í sögunni, fjarlægðin gerir þá nána.
Þá er húmorinn í sögunni einfaldlega ekki að virka, hundar eiga til dæmis alls ekki að heita Pjatti, það bara gengur ekki. En oft sést glitta í gömlu snilldina, rétt eins og það sést oft glitta í hana í Fréttablaðspistlum Andra (sem eru klárlega með besta efni blaðsins) og sumir kaflarnir minna á gamla Andra, til dæmis er lokakaflinn hreint magnaður. En því miður þurfti maður að berjast í gegnum alltof mikla ládeyðu (og ekki er bókin þó löng) til þess að komast þangað.
Fyrri bækur Guðmundar Andra
- 1988 - Mín káta angist - 5 / 5
Þessi bók er eins og gott blúslag, hrynjandinn grípur mann strax og maður raular bókina marga daga á eftir. - 1991 - Íslenski draumurinn - 5 / 5
Fjölskyldusaga þar sem við getum nánast snert kvikuna á hverri einustu persónu. Ekki jafn endalaust skemmtileg og angistinn en þó líklega besta bók Andra. - 1996 - Íslandsförin - 2 / 5
Aldrei hefur stíll höfundar verið slípaðri og fínlegri en aldrei hefur innihaldið heldur verið rýrara. Hér vantar allt blóð, þetta er góður smíðisgripur en líflaust listaverk. - 1998 - Ég vildi að ég kynni að dansa - 4.5 / 5
Þótt skáldskapargáfan virðist hafa yfirgefið Guðmund Andra síðustu árin þá er hann alltaf jafn magnaður ritgerðasmiður og þetta ritgerðasafn hans inniheldur magnaða könnun á dýrategundinni Íslendingur. - 2003 - Náðarkraftur - 3.5 / 5
Forvitnileg og vel skrifuð fjölskyldusaga um trénaða vinstrimenn sem hefði getað orðið svo miklu betri. Líklega er helsti galli bókarinnar innbyggður, hún fjallar um persónur sem hafa látið glepjast af hugsjónum aldanna og týnt sjálfum sér og bókin nær aldrei almennilega að finna þá aftur. En svipaða bók mætti vafalaust skrifa fljótlega aftur, nú þegar hægrið hefur steytt á svipuðu skeri og vinstrið áður.
Skrifa athugasemd