Brennum gömlu gildin
Kveikjum eld á þrettándanum
Fyrst þarf að halda brennu.Þrettándi dagur jóla og fimmti dagur nýs árs rann upp í morgun. Fyrsti dagur Nýja Íslands er enn ekki runninn upp. Fyrst þarf að halda brennu.
Árið fer líflega af stað og margir hugsa sér gott til glóðarinnar í nýjum/gömlum flokkum, nýjum/gömlum bönkum, nýjum/gömlum álverum í slagtogi við nýja/gamla auðmenn sem endurfæðast dýrðlingar þegar þeir í gæsku sinni skila skiptimyntinni eftir hrunið.
Össur Skarphéðinsson, iðnaðaráðherra ber sig illa undan Eiríki Guðmundssyni menningarritstjóra sem vill brenna bíla ef til þarf. Ráðherrann, Mogginn og margir fleiri telja mörk ofbeldis vera að færast til og búast til varnar.
En afhverju færast mörkin til? Gæti það verið af því ríkisstjórnin færist ekkert til. Íslensk stjórnvöld þola ofbeldi ef það er í Ísrael. Sjálfstæðisflokknum finnst óráð að fordæma blóðsúthellingar á Gasa eða slíta stjórnmálasambandi við Ísrael og þá er það ekki gert.
Ríkisstjórninni finnst óráð að útskýra neitt fyrir almenningi, eins og hversvegna ekki er farið í mál við Breta vegna Icesave. Og þá er það ekki gert.
Við sjónvarpið situr hnípin þjóð og sér vonarglætu í fallegum útrásardreng sem iðrast, er góður og vill skila peningum. Lára Hanna Einarsdóttir efast um að hún eða hennar afkomendur fái neina aðdáun fyrir að borga skuldirnar sem Bjarni og fleiri drengir stofnuðu til. Raunsæi?
Aðdáun á buddunni hans Bjarna sýnir að gömlu gildin ráða. Við trúum áfram á peninga og völd. Þeir sem hafa peninga til að skila eru flottastir, jafnvel þótt þeir geri það ekki, hinir teljast ekki með.
Svo á að herða á stóriðjustefnunni, rífast daglega um keisarans skegg og ESB, fela gögn og lofa álverum upp í báðar ermar. Sjálfstæðisflokkurinn beitir sínu gamla ægivaldi í ríkisstjórn, þungvopnaður gömlum gildum.
Flokkurinn, völdin, fjármagnið og Ísrael. Allt á sömu bókina lært. Vond bók sem allir eru búnir að lesa sér til tjóns. Hana þarf að brenna. Ef höfundarnir sleppa bókinni geta þeir horft á bálið með okkur hinum. Þá losna þeir við brunasárin, en skrifa vonandi aldrei fleiri bækur.