Varðstaða um stjórnarskrá
Stefnan sem brást ekki
Stór minnihluti á Alþingi tekur sér nú rétt til þess að ákveða einhliða hvað sé mikilvægast fyrir þjóðina á örlagastund. Sami minnihluti hefur tekið að sér að túlka merkingu hugtakanna lýðræði, þjóðarvilji og þjóðarhagur. Sami minnihluti vill forgangsraða þingmálum eftir eigin hagsmunum.
Rétt er að rifja upp að þetta er minnihlutinn sem setti Ísland á hausinn. Sá sem lét semja hvert frumvarpið á fætur öðru til að lögleiða ræningjakapítalisma. Þetta er Sjálfstæðisflokkurinn sem færði ósvífnum einkavinum flest verðmæti þjóðarinnar. Og gaf þeim svo óútfyllta ávísun með ríkisábyrgð, svo hægt væri að ná afgangnum líka. Það tókst og fyrir það borgum við. Og börnin okkar og barnabörnin.
Nú vill þessi minnihluti verja óbreytta stjórnarskrá. Einn fulltrúinn komst svo að orðiað Sjálfstæðismenn hefðu tekið sér varðstöðu fyrir stjórnarskrána.
Sú varðstaða lítur út fyrir að snúast um að koma í veg fyrir að þjóðin fái að eiga auðlindir sínar. Og að hindra þjóðaratkvæðagreiðslur. Og varðstaða Sjálfstæðisflokksins um stjórnarskrána er líka um að þeir sem stýrðu Íslandi eftir íslensku glötunarbrautinni fái að stýra áfram. Og eftir sömu braut.
Þetta er nefnilega minnihlutinn sem trúir því að það hafi verið fólkið en ekki stefnan sem brást. Stefnan um að greiða götu auðs og framkvæmda. Engu skiptir þótt framkvæmdirnar ógni umhverfinu, eða séu heimskulegar á annan hátt. Þessi minnihluti ætlar að slá enn fleiri lán og senda enn fleiri víxla inn í framtíðina. Hann ætlar að verja álfyrirtæki, auðhringa, fjármagnseigendur og hátekjufólk.
Samkvæmt stefnunni eru allar framkvæmdir af góðar ef einhver einkavinurinn getur grætt mikið á þeim strax. Jafnvel þótt margir tapi. Samkvæmt stefnunni eru allir skattar vondir, þótt þeir séu notaðir til að tryggja líf og limi, eða velferð almennings.
Samkvæmt stefnunni eru mikilvægustu úrlausnarefni Alþingis nú að samþykkja fjárfestingarsamning vegna álvers í Helguvík og tillögu um að Íslendingar fái að menga andrúmsloftið á undanþágu. Stefnan lofar þúsundum starfa. En afhverju er ekkert í samningnum sem skyldar álfyrirtækið til að tryggja að störfin komi, ella falli samningurinn úr gildi. Og afhverju er ákvæði um framsal samningins til annarra?
Getur verið að varðstaða Sjálfstæðisflokksins um stjórnarskrána sé varðstaða um sterka sérhagsmuni stórkapítalista sem vilja komast yfir auðlindir íslensku þjóðarinnar?