Þjóðaratkvæðagreiðsla í útrás
Flest verður okkur Íslendingum að vopni í útrás út í hinn stóra heim. Fallegar konur. Sterkir menn, fimi í boltaleikjum, fjárglæfrar og nú síðast stendur umheimurinn á öndinni yfir þjóðaratkvæðagreiðslu á Íslandi. Þjóðin er hvött til að fylkja liði á kjörstað og sýna heiminum yfirburði sína með einu og risastóru NEI.
Þetta er fyrsta þjóðaratkvæðagreiðsla lýðveldisins, og í fyrsta skipti sem við fáum að segja okkar skoðun, umbúða- og milliliðalaust þrátt fyrir margar umdeildar ákvarðanir stjórnvalda sem sumar hverjar hafa haft gríðarleg áhrif og stundum mjög vond. Það liggur því mikið við og kjörkassar eru settir upp við elliheimili, sjúkrahús og meðferðarstofnanir svo allir geti sagt nei.
En þá komum við að kjarna málsins! Það er ekki hægt að segja já, í þessari atkvæðagreiðslu. Hún er þannig úr garði gerð að með því að segja já gætu menn verið að kjósa yfir sig meiri skuldir en þeir annars þyrftu að borga. Úr því að það er bara hægt að segja nei, þá liggja úrslitin í raun þegar fyrir. Allir þeir sem á annað borð ómaka sig á kjörstað munu segja nei og þess vegna er alveg eins hægt að sleppa kosningunni.
Hvers vegna er þá þessi þjóðaratkvæðagreiðsla sem kostar mörg hundruð milljónir? Hvaða hagsmunir ráða ferðinni? Við sem ekki fengum að kjósa um einkavæðingu bankanna, við sem höfðum ekkert að segja um hverjir fengu að kaupa þá, við sem máttum okkar einskis þegar dýrmætri náttúru við Kárahnjúka var sökkt, við sem andmæltum stuðningi íslenskra stjórnvalda við innrás í Írak. Afhverju erum við núna dregin á flot og okkur réttur kjörseðill sem fyrirfram er búið að fylla út.
Við erum ekki að kjósa um hvort við getum flúið undan því vandamáli sem Icesave-skuldin er því vandinn verður jafn óleystur að lokinni atkvæðagreiðslu. Við erum ekki að sýna þeim í tvo heimana sem stofnuðu til þessara skulda né þeim sem gerðu það kleift með pólitískri meðvirkni eða meðvitundarleysi. Það þarf líka meira til en eina furðulega atkvæðagreiðslu til að ráða niðurlögum stórþjóða sem ganga hart fram gegn smáþjóðum til að gæta hagsmuna fjármagnseigenda. Við erum þvinguð með þessari aðgerð til að taka þátt í aðför að þeim sem reyndu að leysa vandann, hvað sem mönnum kann að finnast um aðferðinar. Það pólitíska moldviðri sem þyrlað er upp mun síðan beina athygli okkar frá fólkinu sem stofnaði til skuldanna, setti íslenskt þjóðfélag á hliðina og býðst núna til að hrifsa völdin til sín aftur.
Athugasemdir (21)
-
Jón Hjartarson skrifar:
Þakka fyrir þennan frábæra pistil, þar er hvert orð satt og engu ofaukið.
Lifandis óskup er gott og gaman að sjá svona snarpa og vel orðaða ritstjórnargrein.
Kærar þakkir og velkomin á Smuguna. -
Guðrún Hlín skrifar:
Það er sem betur fer til fólk hér á Landi sem vill ekki að framtíð barna okkar sé með Ríkisábyrgð á skuldum útrásavíkinginga.Sú endurreisn sem nú er í boði Ríkisstjórnar getur valla þótt til sóma.Hagsmunir Íslands á að vera það sem við erum að berjast fyrir.
-
Guðrún Hlín skrifar:
Það er sem betur fer til fólk hér á Landi sem vill ekki að framtíð barna okkar sé með Ríkisábyrgð á skuldum útrásavíkinginga.Sú endurreisn sem nú er í boði Ríkisstjórnar getur valla þótt til sóma.Hagsmunir Íslands á að vera það sem við erum að berjast fyrir.
-
Ólafur skrifar:
Hér er enn ein hliðin á málinu.
Því hefur verið haldið fram að Bretum og Hollendingum sé mikið í mun að semja fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna og koma þannig í veg fyrir hana og það fordæmisgildi sem hún annars hefði, fyrir þá sem vilja „kjósa af sér skuldir“.
Taki maður þetta gott og gilt er þá ekki ástæða til að draga þá ályktun að þeir verði síður en svo samningsliprari eftir atkvæðagreiðsluna, svona til að sýna skuldurum þessa heims að „maður kjósi ekki af sér skuldir sínar“ ….? -
Einar Ólafsson skrifar:
Þetta er allt satt og rétt. Og undarlegt er að sjá þá stjórnmálamenn hvetja fólk til að taka þátt í þessari þjóðaratkvæðagreiðslu sem neituðu okkur um að greiða atkvæði í þeim veigamiklu málum sem Þóra Kristín nefnir.
Og get ég þá bætt við að árið 1992 skrifuðu rúmlega 34 þúsund kjósendur undir kröfu um þjóðaratkvæðgreiðslu um EES-samninginn. Hafi einhvern tíma verið ástæða til þjóðaratkvæðgreiðslu var það þá. En þá sagði Sjálfstæðisflokkurinn nei.
Margir segja að það sé ákaflega óheppilegt að þetta mál hafi valist til fyrstu þjóðaratkvæðagreiðslu. Ég held við þurfum ekki að líta svo á. Aðstæður hafa breyst mjög að undanförnu, veturinn 2008-2009 komu fram háværar kröfur um aukið lýðræði, beint lýðræði, Icesave-málið hefur verið umdeilt, mikill fjöldi fólks skrifaði undir kröfu um þjóðaratkvæðagreiðslu. Það má vissulega efast um lýðræðisást Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks þegar þeir taka undir þessa kröfu – hráskinnaleikur þeirra í þessu máli þarf ekki að koma neinum að óvörum. Þeir eru auðvitað í „aðför að þeim sem reyndu að leysa vandann,“ og þeir vilja gjarnan moldviðri til að „beina athygli okkar frá fólkinu sem stofnaði til skuldanna, setti íslenskt þjóðfélag á hliðina og býðst núna til að hrifsa völdin til sín aftur.“ En þetta er lýðræðislegt ferli sem ákveðnar aðstæður setja af stað og lýðræðislegt ferli hefur sinn gang sem betur fer þótt stundum þyki einhverjum heppilegra að það fari aðra leið.
Ég tel að höfnun samningsins hefði aldrei getað myndað kröfu um að ríkisstjórnin færi frá, því að þetta mál snýst ekki fyrst og fremst um pólitíska stefnu ríkisstjórnarinnar heldur lausn á vandamáli sem hún fær upp í hendurnar frá fyrri ríkisstjórnum – frá þeim aðstæðum sem þær skapaði. Stjórn stéttarfélags fer ekki frá þótt kjarasamningur sé felldur. Með því hafa félagsmenn aðeins sagt að þeir séu tilbúnir til að færa ákveðinn fórnarkostnað til að freista þess að ná betri samningi. Þannig séð var sanngjarnt að þjóðinn fengi að kjósa um Icesave-samninginn.
En sú staða, sem nú er komin upp varðandi þetta mál, að í raun er ekki hægt að segja já við samningnum, er vegna þess að ríkisstjórnin fór strax að leita leiða til að fá nýjan samnning í stað þess að sitja með hendur í skauti fram yfir atlvæðagreiðsluna. Hún á í rauninni hrós skilið fyrir að hafa strax hafist handa og koma málinu í þann farveg að nánast nánast sjálfgefið er að segja nei ef við mætum á kjörstað. Því ætti höfnun samningsins nú enn síður að vekja upp kröfu um afsögn ríkisstjórnarinnar eða einstakra ráðherra.
En það þýðir ekki að við eigum að líta á þessa atkvæðgreiðslu sem marklausa og sitja heima. Kosningarétturinn er of dýrmætur til að láta hann ónotaðan nema í algerum undantekningartilvikum ef stjórnvöld eru á einhvern hátt að misnota kosningar. En hér er ekki um það að ræða. Þrátt fyrir allt var uppi hávær krafa meðal þjóðarinnar um þessar kosningar. Og þeir sem ekki tóku undir kröfuna verða samt að taka mark á henni.
Það verða vond skilaboð til umheimsins ef kosningaþátttaka verður lítil. Mikil kosningaþátttaka er til marks um að þjóðin lætur sér þetta mál miklu skipta. Þótt við gætum kannski sjálf skilið ástæður lítillar þátttöku, þá er óvíst að umheimurinn skildi þær á sama hátt.
Það eru því ákaflega slæm skilaboð frá forsætisráðherra að ætla ekki að mæta á kjörstað. Nú á ríkisstjórnin að brýna okkur til að nota kosningaréttinn og hún má gjarnan líka hvetja okkur til að segja nei við samningnum Hún getur borið höfuðið hátt því að þrátt fyrir allt hefur hún nýttt stöðuna til að koma málinu í farveg sem gefur okkur von um skárri samning, þótt vissulega sé ekkert fast í hendi enn. En kröftugt nei getur fjandakornið ekki gert annað en styrkja stöðu okkar.
Mætum á kjörstað!
-
Rafn Jónsson skrifar:
Þótt ég geti fallist á margt í grein Þóru um það að Íslendingar hafa ekki fengið að segja neitt í þjóðaratkvæðagreiðslu um hin ýmsu mál, réttlætir það ekki að þjóðaratkvæðagreiðslan um Ice-save sé ómerk. Með því að fjölmenna á kjörstað og hafna áramótalögunum en um leið að samþykkja lögin frá í ágúst sem leysa okkur undan ríkisábyrgð, þá erum við að lýsa því yfir að ekki sé hægt að setja heilt ríki að veði fyrir athöfnum fjárglæframanna. Um leið köllum við eftir breyttu regluverki í fjármálaheiminum. Menn mega ekki rýna endalaust í flokkpólitískar línur og sjá aldrei út fyrir þrönga flokkspólitíska hagsmuni. Þeir verða að stíga út úr kassanum og horfa á heildarmyndina. Ice-save varðar ekki stjórnmálaflokka á Íslandi eða útrásarvíkinga sem lögðu landið í rúst, heldur almennt réttlæti og kröfu um gott siðferði í viðskiptum og reglusmíð. Um þetta snýst atkvæðagreiðslan en ekki hvort Steingrímur og Jóhanna hafi verið dugleg í vinnunni - sem er umræða sem má alveg taka upp líka.
-
Guðrún Hallgrímsdóttir skrifar:
Takk Einar fyrir góða grein, verð samt að segja það er eitt að taka mark á kröfunni og annað að taka undir hana.
-
Anna skrifar:
Rafn Jónsson: Hvernig færðu það út að lögin frá því í ágúst \"leysi okkur frá ríkisábyrgð\"?
Hefur þú lesið lögin? Lögin sem voru samþykkt 28. ágúst 2009 eru LÖG UM RÍKISÁBYRGÐ!!! Þau leysa okkur ekki frá einu né neinu.
Stundum efast ég um greind og lestrarkunnáttu íslensku þjóðarinnar. -
Hafþór Baldvinsson skrifar:
\" Það liggur því mikið við og kjörkassar eru settir upp við elliheimili, sjúkrahús og meðferðarstofnanir svo allir geti sagt nei\"
Skrifaði Jóhanna þetta?
Grein Þóru er ágæt í sjálfu sér en segir bara hálfa söguna. Greininni virðist ætlað það hlutverk að gera sem minnst úr þeim kröfum sem stór hluti þjóðarinnar setti fram þ.e. að kosið yrði um ríkisábyrgð.
Það er ekki verið að kjósa um Icesave heldur um ríkisábyrgð. Þóra skautar alveg framhjá því atriði. Trúlega viljandi.
Ef það er fyrirsjáanlegt að Sjálfstæðisflokkur fengi 35% fylgi í þingkosningum er þá ástæða til þess að gefa flokknum það fylgi og flokkurinn verði ekki á kjörseðli?
Málflutningur hins rökþrota manns einkenna greinina og það virðist sama upp á tengingnum hjá forsætisráðherra.
Að gefa lýðræðinu langt nef er vægast sagt furðulegt. Það er rétt að minna á að bæði Jóhanna og Steingrímur samþykktu lögin um þjóðaratkvæðagreiðluna.
p.s. er gert ráð fyrir því að fólk séu asnar hér á síðunni? Hér að neðan er summa sem á að fyrirbyggja ruslpóst. 1+0.
Vonandi geta ritstjórar Smugunnar lagt saman 2+2. -
Jóhanna Jóhanns skrifar:
Hvað er lýðræðislegt við þjóðaratkvæðagreiðslu þar sem aðeins kemur til greina að segja nei, við vandamáli sem við sitjum áfram uppi með? Ég hefði hinsvegar viljað taka þátt í atkvæðagreiðslu um hvort þjóðin ætti að borga Icesave eða neita alfarið. Ég hefði viljað sjá upplitið á stjórnarandstöðunni þá. Hefði hún farið í auglýsingaherferð til að hvetja kjósendur til að neita allri ábyrgð? Þessi atkvæðagreiðsla er dapurleg og á ekkert skylt við lýðræði.
-
Jóhannes Ómar Sigurðsson skrifar:
Þetta sýnir að ríkisstjórnin hefur ekki þingmeirihluta í þessu máli. Auðvitað er ekki vitglóra í þessari kosningu, þetta er eins og að bjóða reiðu fólki að sparka í stól eða berja tuskubrúðu til að fá útrás.
-
Sigurður Þórðarson skrifar:
Leyfum heimskapítalismanum að bragða á eigin meðulum og segum NEI.
Annmargar á einkavinavæðingu bankanna réttlæta ekki nema síður sé að skuldunum sé velt yfir á almenning. -
Øgmundur Jonasson skrifar:
Islendingar hafa verid tvingadir inn i farveg sem er ranglatur og sifellt fleiri sja thad erlendis. Vid erum smam saman ad atta okkur a tvi sjalf. Thjodaratkvaedagreidslan er kaerkomid taekifaeri til ad syna samstodu thjodarinnar og nota tilefnid til ad koma malstad okkar a framfaeri erlendis. Eg er staddur i Noregi (thess vegna stafsetningin) thar sem eg hef avarpad fjolda folks og fundid fyrir vaxandi skilningi a malstad Islands. Eg hef thvi midur einnig verid med folki fyrir framan sjonvarpsskja ad furda sig yfir yfirlysingum islenskra radamanna thegar their tala thessa kosningu nidur og nyta ekki thau soknarfaeri sem gefast. Eg skora a alla ad fara a kjorstad og nota thad taekifaeiri sem kosningin gefur okkur til af styrkja samningsstodu okkar.
-
Sigurður Þórðarson skrifar:
Leyfum heimskapítalismanum að bragða á eigin meðulum og segum NEI.
Annmargar á einkavinavæðingu bankanna réttlæta ekki nema síður sé að skuldunum sé velt yfir á almenning. -
marat skrifar:
Rétt og satt hjá Ögmundi. Málið er einfalt. Það á að bregðast við hverri stöðu einsog hún birtist. Nú stendur fyrir dyrum þjóðaratkvæðagreiðsla og rétt er að nýta hana þjóðinni til hagsbóta. Síðan getum við hjálpast að við að koma í veg fyrir að Sjálftökuflokkurinn komist aftur til valda.
-
EG skrifar:
Það er borgaraleg skylda okkar að mæta og kjósa, þessi kosning vekur athygli út um allan skuldsettan heiminn. Skattborgarar annarra ríkja horfa til þessarar atkvæðagreiðslu og spyrja sig hvort í raun sé siðferðilega rétt að stjórnvöld einkavæði auðinn en ríkisvæði skuldir? Munum að lýðræðið byggir á því að þjóðin kjósi. Ég mun segja NEI
-
Guðmundur Þórarinsson skrifar:
Nei við þjófnaði, lygi, launhelgum og leyndarmálum.
og Nei svo að allir hinir allsstaðar geti tekið sér það til fyrirmyndar.
p.s. Þeir sem á annað borð fara í dag til að segja nei gera sér án efa grein fyrir því hvar ábyrgðin liggur.
Þeim er eins farið sem heima situr og þeim sem horfir upp á ofbeldi gegn barni eða beitingu á öðrum órétti án þess að aðhafast neitt.
Sá hinn sami er undir sama hatti og gerandi ofbeldisins.
-
Guðrún Gísladóttir skrifar:
Fínn pistill!
-
Hólmfríður Bjarnadóttir skrifar:
Góður pistill um slæmt mál Þóra Kristín
-
Sigurður skrifar:
Mjög góð grein Þóra Kristín takk fyrir. -
Unnur G. Kristjánsdóttir skrifar:
Mjög góð grein eins og vænta mátti. Mér finnst ég vera að upplifa aðdraganda hrunsins eða öllu heldur andrúmsloftið á Íslandi 2006-7, meðvirknina sem var með útrásarliðinu og þeirra pólitísku handlöngurum í umræðunni um Icesave. Þekki marga meðvitaða vinstrimenn sem kusu og vöknuðu síðan upp við vondan draum við Silfur Egils daginn eftir.
Óskiljanlegt hvað mín ástkæra þjóð vill endilega láta Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkinn draga sig á asnaeyrunum enn og aftur.
Skrifa athugasemd