Af hverju Smugan?
Smugan er öðruvísi vettvangur fyrir fólk til að tjá sig og fá fréttir um samfélagið. Smugan vill efla umræðu um samfélagið á forsendum velferðar, náttúru og jafnréttis.
Smugan er í eigu einstaklinga og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs. Hún er þrátt fyrir þetta ekki málgagn stjórnmálaflokks heldur hefur hún fullt ritstjórnarlegt frelsi til að fjalla um þau mál sem hún telur brýn. Smugan er vel meðvituð um að það hefur áhrif á trúverðugleika fréttamiðils að vera að hluta til í eigu stjórnmálaflokks. Hún leynir þó ekki uppruna sínum né heldur klæðir hún eignarhaldið í felubúning.
Aðrir fjölmiðlar á Íslandi eru ekki jafn vel meðvitaðir um hvernig eignarhaldið hefur áhrif á trúverðugleika þeirra. Þannig hafa peningaöflin í samfélaginu ráðið sérlega trúnaðarmenn og skoðanabræður sína af vettvangi stjórnmálanna til að stjórna nær allri umræðu í samfélaginu gegnum stóru fjölmiðlana og önnur sjónarmið eiga ekki uppá pallborðið. Efnahagshrunið hefur engu breytt um það. Og hrunið virðist heldur ekki hafa breytt þeirri sýn, sem jaðrar við trúarbrögð, að lýðræðisást peningaaflanna sé óumdeild og auðmönnum sé best treystandi til að stjórna því hverjir tjái sig og hvenær.
Lítið vefrit eins og Smugan getur ekki komið í staðinn fyrir stóran, faglegan fréttamiðil sem setur manngildi ofar auðgildi og gerir öllum sjónarmiðum jafn hátt undir höfði. Meðan slíkt dagblað er ekki til verður hinsvegar full þörf fyrir lítil vefrit eins og Smuguna.
Þóra Kristín Ásgeirsdóttir
Athugasemdir (1)
-
Guðjón Jensson skrifar:
Líklega hafa sjaldan jafnfáir valdið jafn mörgum jafn mikinn skaða og braskarar þeir sem ollu bankahruninu. Sjálfur missti eg bæði atvinnu vegna einkavæðingar auk alls sparnaðar bestu ævi minnar í formi hlutabréfa sem eg hugðist mæta elliárunum enda er hagur eldri borgara í þessu ekki sérlega til að hrósa sér af.
Á undanförnum misserum hefi eg verið á kafi í spillingunni, ekki svo að skilja að hafa tekið þátt í henni heldur fremur verið að grafast fyrir um sögu hennar, upphaf og þróun fram til þessa dags. Þessi saga er bæði skrýtin og skondin að ekki sé meira sagt.
Í gær rakst eg á nokkuð merkilegt: leiðari Þjóðviljans frá sumrinu 1956 er eins og berorð lýsing á ástandi mála eins og það er í dag. Leyfi eg mér að áframsenda þennan leiðara eftir að hafa leiðrétt nokkrar villur sem verður við að yfirfæra texta af viðkomandi síðu af www.timarit.is með þeirri ósk að birtur verði í Smugunni og gjarnan með þeim formála sem hér er að ofan.
Bestu kveðjur úr Mosfellsbæ
Guðjón Jensson
Braskstefnan verður að víkja
Undanfarin ár hinna skefjalausu yfirráða auðvaldsins á Íslandi hefur braskstefnan,hin taumlausa eftirsókn eftir peningum og fljótteknum gróða
verið leidd til öndvegis í efnahagslífi íslendinga. Eina boðorðið, sem „sérfræðingar“ auðvaldsins hafa þekkt, hefur verið frelsi fyrir peningana. Eina viðmiðunin í allri þeirra hugsum var gróðinn fyrir hina fáu og stóru, fyrir sérréttindamenn þjóðfélagsins.
Hvert svið þjóðfélagsins á fætur öðru var lagt undir braskstefnuna, hina hamslausu gróðafíkn. Gott dæmi var húsnæðið. Alllengi var reynt að halda húsaleigu niðri, eins og enn tíðkast í okkar nágrannalöndum, þannig að húsaleiga í gömlum íbúðum væri ekki sett upp úr öllu valdi — og gömlu
húsin sjálf þannig stórhækkuð í verði.
En alla þessa múra, sem reistir höfðu verið til varnar verðbólgu, dýrtíð og sérstaklega húsaleiguokri og braski, reif auðvaldið niður, hleypti
braskstefnunni inn á húsnæðissviðið með þeim afleiðingum að á 8 árum hefur húsaleiga tífaldazt, meðan laun hafa aðeins tvöfaldazt. Með þessum aðgerðum hefur verið skapað vandræðaástand í þjóðfélaginu, sem hvað harðast hefur komið niður á launþegum á Suð-Vesturlandi. Hin ofboðslega háa húsaleiga í Reykjavík, Keflavík og enn víðar gleypir stundum helminginn af mánaðarkaupi verkamanns sem hann fær fyrir 8 stunda vinnu.
Hin taumlausa braskstefna peningamannanna hefur sett þjóðfélagið í öngþveiti og það þarf alger,a stefnubreytingu til þess að ráða við þessi mál. Það verður að stöðva braskið á öllum sviðum, gera slíkar ráðstafanir í efnahagsmálunum að ekki verði hægt að sölsa undir sig gróða með því að hækka í sífellu verð á nauðþurftum almennings.
Þetta kemur til með að kosta átök við þá klíku braskara, sem hreiðrað hefur um sig í þjóðfélaginu og gert alla vinnu þjóðarinnar að féþúfu fyrir sig
og rekið stofnanir ríkisins eins og það væru einkafyrirtæki klíkunnar.
Það er komin upp slík yfirstétt í Reykjavík að hún álítur sig fædda til þess að drottna yfir öðrum, hafa sérréttindi í þjóðfélaginu og lifa við margfalt betri kjör en verkamenn. Þeim mun jafnvel sumum hverjum slíkra manna þykja það „valdníðsla", ef þeir ættu að vinna fyrir sér eins og annað fólk, svo maður ekki tali um við sömu kjör og kaup og þeír hafa óskapazt yfir að væru alltof góð, þegar verkamönnum var skammtað slíkt.
Það mun ef til vill heyrast hljóð úr homi frá þessari yfirstétt og málgagni hennar Morgunblaðinu, ef braskstefna hennar verður stöðvuð, ef sérréttindi hennar verða afnumin, ef misnotkun hennar á stofnunum ríkisins verður látin
hætta, ef valdníðsla hennar og fjármálaspilling verður upprætt, — en ekkert öskur sérréttindalýðsins mun hindra alþýðuna í því að berjast fyrir því að vinnan verði leidd til öndvegis í þjóðfélaginu, að jafnrétti manna verði komið á í stað sérréttinda og spillingar, að þjóðfélagsstofnanir verði
reknar með það fyrir augum að þjóna almenningi, en ekki fámennri yfirstétt.
Það er vitanlegt að það mun kosta harða baráttu að bægja braskstefnunni út af hverju sviði þjóðarbúskaparins á fætur öðru. Yfirstétt, sem sölsað hefur undir sig slíkan gróða og slík sérréttindi sem Morgunblaðsliðið hefur gert, mun vissulega berjast hart gegn því að hún verði að sitja við sama borð og aðrir Íslendingar og hafa aðeins jafnrétti á við hvem verkamann, sjómann og bónda, til gæða þjóðfélagsins. En það mun hún þó á endanum verða að sætta sig við, því frelsis- og jafnréttisbarátta vinnandi stéttanna verður ekki stöðvuð.
Sú barátta sem vinnandi stéttir Íslands heyja gegn einokunarklíkunni og yfirgangsstefnu hennar, er um leið barátta þjóðar vorrar fyrir endurmati þeirra verðmæta, sem þýðingarmest eru í þjóðfélagi voru: Undir áhrifum amerísku auðvaldsstefnunnar og sakir uppgangs og yfírgangs íslenzku
einokunarklíkunnar hefur verið reynt að rýra íslenzkt manngildi að undanförnu, en meta allt til peninga. Það er þetta sem verður að hætta. Peningadýrkunina verður að kveða niður. Manngildið og mat þjóðfélagsins á skapandi mætti einstaklingsins verður að skipa öndvegið í þjóðlífi voru.
Um þá stefnu munu allir þjóðhollir Íslendingar taka höndum saman. Og hún felur það um leið í sér að gera vinnuna og framleiðsluna, efnalega og andlega, að aðalatriði þjóðlífsins, — efla framleiðsluna: sjávarútveginn, iðnaðinn, landbúnaðinn, — hagnýta hinar ónotuðu auðlindir þjóðarinnar.
Um þetta getur alþýðan og allir þeir atvinnurekendur, sem efla vilja íslenzkt atvinnulíf, tekið höndum saman. Og fyrir þeim samtökum verður braskstefna og einokun auðklíkunnar og hermangaranna að víkja.
Þjóðviljinn, leiðari 12. ágúst 1956
Skrifa athugasemd