Um óþarfa skilvísi skilanefnda

9.3.2010 10:35 Frá ritstjórn

Þegar draumur jett-settsins um moldríka, æðislega banka-Ísland rann út í sandinn og reikningurinn var sendur heim til okkar sem erum ekkert sérstaklega rík og æðisleg og tilheyrum alls ekki jettsettinu og höfum aldrei ætlað að kaupa banka, þá urðum  við eðlilega dálítið sjokkeruð þjóðin og löng í framan og meira að segja hrædd.

Þótt við tryðum ekki á íslenska efnahagsundrið, þá hefði þurft mikið ímyndunarafl til að ímynda sér að svona rotið, úldið og einfeldningslegt plott gæti fengið að grassera á lítilli eyju.

Að gulldrengirnar okkar, sem höfðu rigsað um í sérsaumuðum jakkafötum, ástfangnir af sjálfum sér og svo hrokafullir að það hefði getað fengið hirð Loðvíks sextánda til að blána, að þeir væru svona pínulitlir kallar.

Og það varð bylting.

Fólk fór í kröfugöngur, sótti fjöldafundi, ólíklegasta fólk fór að halda innblásnar ræður og það voru gerð götuvirki og kveiktir eldar.

Og meðan á byltingunni stóð kom upp umræða um að kannski væri ekki svo slæmt í sjálfu sér að allt hefði hrunið og sprungið og farið til andskotans. Það gæfi okkur sjaldgæft tækifæri til að skapa nýtt þjóðfélag á rústum þess gamla. Við gætum byrjað frá grunni karlar og konur.

Nýja  Ísland ætti að vera velferðaríki fyrir alla þar sem konur og karlar hefðu jöfn tækifæri. Aldrei aftur ætluðum við að verða gráðug, skammsýn, glysgjörn og heimskuleg.

Og Karlarnir viðurkenndu að hafa skilið konurnar útundan.

Iðrunin komst meiraðsegja í tísku. Karlarnir æstust í umræðunni og tíndu allt til, konurnar áttu ekki banka, þær fengu ekki að vera útrásarvíkingar og þær fengu engu að ráða á fjölmiðlum, varla að vera þar heldur. Og áhrif þeirra voru minni í stjórnmálum.

Um tíma varð þetta vinsælasta efni í spjallþáttanna, næst á eftir því hvernig ætti að roðfletta útrásarvíkinga,

Það er að segja karlar að tala um hvernig konur voru markvisst hafðar útundan í stóra útrásarpartíinu. Þær höfðu ekkert vit á þessu, áttu bara að halda kjafti og vera sætar.

Karlarnir voru alveg krossbit að hafa verið svona miklar frekjur.

Nú yrði aldeilis breyting þar á. Það meira að segja heyrðist hvíslað að það hefði kannski ekki allt farið til fjandans ef konur hefðu ráðið meiru.

Agalega sætt.

Og meðan á þessari umræðu stóð voru síðan skipaðir kallar í skilanefndir gömlu bankanna og þeir tóku skilahlutverk sitt alvarlega og hafa smám saman verið að skila landinu aftur í hendurnar á sömu köllunum sem eiga sömu gömlu fyrirtækin þar sem sömu kallarnir ráða öllu og þannig verður það sjálfsagt um aldur og ævi.

Þannig fór um nýja Ísland, því var skilað.

Og spjallþættirnir eru núna fullir af köllum sem hafa ekkert samviskubit yfir því að hafa skilið konurnar útundan árið 2007.

Stundum......ef maður lokar augunum í smástund má alveg ímynda sér að það sé árið 2007.

Eina sem er öðruvísi er reikningurinn vegna gamla Íslands.

Honum var skilað til okkar hinna.

Þetta tók fljótt af.  Að glata gamla Íslandi, og fyllast eldmóði. Að glata nýja Íslandi og fyllast bölsýni

Hvernig gátum við látið það gerast? Var þetta þá ekkert einstakt tækifæri. Þetta er ekki náttúrulögmál! Þetta er af mannavöldum!

Afhverju er hin svokallaða endurreisn landsins fólgin í að gera öll sömu gömlu mistökin uppá nýtt?

Á ég að segja að vonandi fáum við ekki fljótlega annað tækifæri til að reisa samfélag úr rústum.

Eða hvað?

Ræða flutt í Ráðhúsi Reykjavíkur á alþjóðlegum baráttudegi kvenna 8.mars.

Senda grein